Elastyczny hamak terapeutyczny - Praksja

Wyobraź sobie świat, w którym codzienne, pozornie neutralne bodźce – szum odkurzacza, lekki dotyk rękawa swetra, przypadkowe potrącenie w przedszkolnej kolejce – uruchamiają w Twoim ciele reakcję, jakbyś stał twarzą w twarz z realnym zagrożeniem życia. Serce zaczyna walić, mięśnie się napinają, oddech staje się płytki, a jedynym pragnieniem jest ucieczka. Dla dziecka z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego to właśnie jest codzienność. Lęk nie jest tu dodatkowym problemem – jest naturalną, nieuchronną konsekwencją chaotycznego świata bodźców. Jako rodzice często przychodzimy do terapeuty SI z pozornie odrębnymi wątpliwościami: „Moje dziecko boi się chodzić do szkoły”, „Ciągle się wierci i nie może zasnąć”, „Panikuje na widok huśtawki”, „Każde wyjście do sklepu kończy się histerią”. Tymczasem w gabinecie integracji sensorycznej okazuje się, że te wszystkie pozornie różne problemy łączy wspólny mianownik – niezintegrowany, przeciążony układ nerwowy, który nie potrafi odróżnić bezpiecznego bodźca od zagrożenia.

Integracja sensoryczna (SI) to temat, który w ostatnich latach zyskał ogromną popularność wśród rodziców, terapeutów i nauczycieli. Niestety, wraz z rosnącą świadomością pojawiło się również wiele nieporozumień, uproszczeń i mitów, które nie tylko wprowadzają w błąd, ale mogą wręcz szkodzić – opóźniając podjęcie właściwej terapii lub kierując rodziców na ślepe zaułki. W swojej codziennej pracy z rodzicami nieustannie słyszę: „A czy to nie jest tak, że z tego się wyrasta?”, „Czy terapia SI to nie jest tylko moda?”, „Mama teściowa mówi, że gdybym dała klapsa, to by siedział cicho…” Czas najwyższy raz na zawsze rozprawić się z najczęstszymi mitami na temat integracji sensorycznej i terapii SI.

Wyobraź sobie, że wchodzisz do ciemnego pokoju i bez najmniejszego trudu sięgasz po kubek z herbatą stojący na stole. Nie przewracasz go, nie rozlewasz – Twoja ręka trafia precyzyjnie. Siedzisz na krześle, nie myśląc o tym, że musisz napinać mięśnie pleców, aby utrzymać wyprostowaną sylwetkę – Twoje ciało robi to automatycznie. Biegniesz po nierównym terenie, a Twoje stopy same dostosowują się do podłoża, zapobiegając upadkowi. Kiedyś powiedziałbyś, że to zasługa dobrze rozwiniętej koordynacji ruchowej. Dziś, w świetle wiedzy o integracji sensorycznej, wiesz, że to zasługa dwóch kluczowych, choć często pomijanych, zmysłów – układu przedsionkowego i propriocepcji.

Każdy rodzic pragnie, aby jego dziecko rozwijało się harmonijnie, odkrywało świat z radością i bez lęku. Czasami jednak zauważamy, że nasz maluch reaguje inaczej niż rówieśnicy. Może gwałtownie płacze podczas mycia głowy? Może wpada w panikę w zatłoczonym sklepie? A może przeciwnie – wydaje się nie czuć bólu i nieustannie poszukuje ekstremalnie silnych wrażeń ruchowych?

Wyobraź sobie, że każde przejście po schodach to wyprawa w nieznane, a zwykłe bujanie na huśtawce wywołuje uczucie identyczne z jazdą ekstremalną kolejką górską. Dla dziecka z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego, a w szczególności z nadwrażliwością przedsionkową, codzienna rzeczywistość jest właśnie takim wyzwaniem. Układ przedsionkowy, nasz wewnętrzny system nawigacji i równowagi, odgrywa fundamentalną rolę w prawidłowym rozwoju ruchowym, emocjonalnym i poznawczym.