Stymulacja przedsionkowa w terapii integracji sensorycznej: przewodnik dla rodzica
Wyobraź sobie, że każde przejście po schodach to wyprawa w nieznane, a zwykłe bujanie na huśtawce wywołuje uczucie identyczne z jazdą ekstremalną kolejką górską. Dla dziecka z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego, a w szczególności z nadwrażliwością przedsionkową, codzienna rzeczywistość jest właśnie takim wyzwaniem. Układ przedsionkowy, nasz wewnętrzny system nawigacji i równowagi, odgrywa fundamentalną rolę w prawidłowym rozwoju ruchowym, emocjonalnym i poznawczym.
Czy Twoje dziecko wpada w panikę na widok huśtawki? Unika schodów i zjeżdżalni? Kręci się w kółko aż do utraty równowagi, a może skarży się na zawroty głowy po krótkiej nawet jeździe samochodem? Jeśli te scenariusze brzmią znajomo, być może macie do czynienia z nadwrażliwością przedsionkową – jednym z najczęstszych zaburzeń przetwarzania sensorycznego.
Jako rodzice, chcemy dla naszych pociech świata pełnego radosnych, beztroskich zabaw na placu zabaw, szaleństw na karuzeli i wspinaczek na drzewa. Dla dziecka z nadwrażliwością przedsionkową ten sam świat jest przerażający, nieprzewidywalny i… fizycznie nieprzyjemny. Jego układ nerwowy, zamiast czerpać przyjemność z ruchu, odbiera go jako zagrożenie, uruchamiając prymitywną reakcję „walcz lub uciekaj”.
Lekceważenie zauważonych, niepokojących sygnałów jakie otrzymujemy od dziecka jest początkiem łańcucha zaniedbań. Dziecko pozostawione bez pomocy nie będzie rozwijać się prawidłowo. Nie, ono z tego samo nie wyrośnie. Warto zwracać uwagę na rozwój naszej pociechy i możliwie szybko reagować na to, co budzi nasz niepokój. Konsultować swoje obserwacje ze specjalistami i w razie potrzeby podejmować niezbędne działania.
Co się robi na huśtawce w czasie terapii SI? Pytanie brzmi dość absurdalnie ale proszę mi wierzyć, że słyszałem je wielokrotnie. Prawdopodobnie nie wszyscy uważnie słuchali wykładów. Nie jest moim zadaniem prowadzenie szkoleń ani tym bardziej naigrywanie się z kogokolwiek.